شعر سرخ مثل سیب سرخ ،شقایق سرخ و دل سرخ

کودکانه
نویسنده : حسین پرهیز کاری - ساعت ۸:٠٢ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱۸ آبان ،۱۳٩٥
 

 

من کودکی   دردانه ام                       با رنج و غم بیگانه ام

از بی سر و پا مردمان                        سر تا به پا دیوانه ام

                                          ***

با اشک و حسرت روی تو                     بوسم    ولی   از  بوی  تو

آغوش      تو     خو ا هم                     بگو پس کو تن و پهلوی تو

                                          ***

با    این سر   از   تن   جدا                     کو   طاقت  من  ای  خدا

شاید    لبش   بر   لب نهم                     روحم   شود   از تن رها

                                          ***

  از داغ  تو  خون است دلم                    حیران گردون است دلم

  پردرد و محزون است  دلم                     دریای گلگون است دلم  

                                          ***

از خون خضابست روی تو                     در خاک و خون است موی تو

دشمن چو دیو است سوی تو                    پر  کینه  ساز  است بوی تو

 

موضوع : حضرت رقیه (س)

شاعر :حسین پرهیزکاری


 
 
نفسی دلگرمی
نویسنده : حسین پرهیز کاری - ساعت ٦:٠٤ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ آبان ،۱۳٩٥
 

نفسی دل گرمی

جرعه ای آرامش

اندکی  گلخندی

قسمتی  مه پاره

بالکی پروانه

 

کافیست

تا درآیم به سرا پرده عشق

تا شتا بم  به نهان خانه دل

تا بشویم همه اندوه دلی

تا ببوسم رخ زیبای جهان

 

کی بیایی که همه شور شویم

همه تن جلوه به یک تن شویم

همه اندازه ی قد قامت عشق دل تو

همه جا زنده به نام گل تو

 

نو بیا یک نظری دریا کن

قطره ای هم به نمی شیدا کن

این همه قطره که در پای غمت دریا شد

هر یکی را بنواز پیدا کن

همه دلداده و سرگشته و گمگشته و جویای ولی نعمت خود  

همه آواره و بیچاره و بی نام و نشان  در پی تو

 

بس کن ظلمت شب  تا به درازای جهان

بس کن این همه غوغای جهان تا به خدا

به خدا رحمت خود تا دو جهان بر پا کن

عدل و انصاف به رخی پرده گشا دریا کن

برکه خشک شده این عالم بیمار و پر از شر و بلا

تو بیا یک نظری یک نفسی بر ما کن

تشنه ی عدل تو  عشق تو و نام  توایم  یا مولا

این جهان و آن جهان هر دو جهان یا مولا

 

بس کن غیبت پیدا ونهان

بس کن تابش آفتاب نهان

بس کن غیبت پر رمز و رموز

روز کن هر سحری منتظریم

منتظر تا به کجا منتظر منتظریم

 

 

سرایش : حسین پرهیزکاری  1395/8/6


 
 
دلی ورای در یا ها
نویسنده : حسین پرهیز کاری - ساعت ۱٠:۱٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٦ آبان ،۱۳٩٥
 

دل شما هم چقدر دریایی است

حتی بدون قایق

دستان شما خود پارویی برای نوازش دریایی آرام

دریا به دیدار شما موج می زند

و گیسوی خود را بر لب ساحل پریشان

تا نواز ش ترا بیند برای دلی بی قرار

بدست آوردن دلی عطشناک ؟

جرعه ای کافیست

بدست آوردن دل دریا ؟

وسعتی باید دلی ورای دریا ها

 

سرایش : 1395/8/6


 
 
غربت عمیق
نویسنده : حسین پرهیز کاری - ساعت ۱۱:۱٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٦ مهر ،۱۳٩٥
 

من اگر ایستاده ، زمان دوان دوان

اگر خسته و نا توان، گوی رقصانی این جهان

چشم به راهی را دنیا بسته چشم

داغ اشتیاق را روزگار سرد و بی رمق   

دنیایی در اندیشه ی بی فکر و بی خیالی را !

 

از هر سو یک غربتی در راه

یا با دنیا غریبیم

یا ما  در غربتیم

مسافری غریب با هزاران دوست

باز با غم غربتش ره سپار سفری

 

غافل از غربت را غرق شادی ببین

آشنای غریب را گریان

شاد باش اما همه با هم در غربتیم چه بدانیم و چه نه

و حسین غریب تر

شاید تاوانیم غربتش را

 

با هزاران نامه عاشقانه

عمق غربت را فاجعه بار

حسین تنهاترین غریب آشنا

بازهم چقدر مهربان

 

 

جهان محل غربت ماست

و آغوش تو ، چقدر جهان کوچکی

 

تو با همه ی مهرت جهان را چقدر غریب دیدی

تا چه رسد به دستان غریب آغوش ما !

اما خورشید چقدر هم بازی کودکان

 

ای کاش کوچک می شدیم گریه های کودکانه را بر غربت حسین

چقدر گریه های منصوری اسرار فاش کردند  بر دار

وخون حسینی بر نیزه

وای از غمی که از آن در غربتیم

ای وای از آن شوری که غربت را آشنا

شاعر کجا ؟

غربت حسین می سراید غم غریبی را

 

هولناکترین گریه را دیده ای

گریه بی اشک در غربت حسین

 

با گریه ها عطر آشنایی می زنم که بوی غربت ندهم

من با این عطرها

چقدر شادی پنهان می کنم

 

ببخش گناه عاشقانه سرودن را

عمق غربت را بیشتر نکرده باشم !


 
 
قرب الهی
نویسنده : حسین پرهیز کاری - ساعت ۸:۱٥ ‎ق.ظ روز جمعه ٢ مهر ،۱۳٩٥
 

هر چه بزرگتر

                 نیاز به کوچکی بیشتر

هرچه غمگین تر

                   به شادی مشتاق تر

هرچه محبوب تر

                   به محبت محتاج تر

 

ما کدام بزرگترین کوچک

کدام عاشق ترین معشوق

کدام غمگین ترین مسرور

کدامین ساجد ترین مقرب

 

شرم دارم از بزرگ شدن

محبوب شدن

مسرور شدن

نزدیک شدن

در پیش چشم دردمند ترین های زمانه

اشکهایم را رود جاری کن

واجب است شستن غفلتها

غسل تعمید با رود گریان برای پاکی از گناه نیست

بیدار شدن از خواب هزاران ساله می طلبد


رود عشق بخروش غسل اندوه را

ناجی از غفلتها و حماقتها

درد بیافزا غافل از درمان را

 

کوچکترین غفلت ، بزرگترین حماقت مقربان توست

بجای قرب تو در نمازم

اندوه تو باید جست

درپیش پای طفلکی معصوم

که سخت حقیرم می کند

 با نگاه تو

سخت دورم می کند از معبود

ببخش

ذکر قرب الهی نه برای نزدیکتر شدن به توست

برای دور نشدن از تو پیش چشم خدای من است

چند رکعت نماز

                  برای دیدنت در سیمای طفلکی است معصوم

ای باز آفرین حقارتها

 

 

سرایش تابستان 1395


 
 
بغض عشق
نویسنده : حسین پرهیز کاری - ساعت ۸:۱٧ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٩ شهریور ،۱۳٩٥
 

آنکه سیب می خورد و باغبان یادش نیست

شیشه شوق دلی می شکند

که امیدش همه فردای غمی است

که شکوفا شود از شوق نیاز

من از این حیرانم

                    قصه ی بغض غمی

                                 چه دلی می شکند فردا ها

بغض تو عشق غریبی است ولی

مشق آن با دل بیچاره چه کرد

 

باغ سیب دست محبت که چشید

سفره عشق و محبت همه آماده کنیم

تا نلرزد دلی پای گل خاطره ای

تا بخاطر بسپاریم که عشق

سهم خود خواهی ما نسیت

مگر

هر یکی را به محبت قسمتی  باشد و بس

نه زیادی طرفی

نه فراموش شود قسمت کم

 

باغ سیب امیدی است

                       که محبت شده اندیشه آن

دل من می لرزد  

                  نکند سیب محبت بکنیم قسمت خود خواهی خود

تو بیا سیب محبت همه جا قسمت کن

سهم هر کس به عدالت تکه ای اهدا کن

تا نلرزد دل بیچاره به اندوه نهان

نرود راه فرار

نرود تا به درازای جهان

 

ومن اندیشه دراین حیرانی

کاش سیب محبت همه جا عشقی را

هدیه می داد به یک خنده ی ناز

روی یک دست لطیف

توی یک باغچه کوچک

یا که باغ دل خود

یا که باغت به پهنای جهان   

مثل شرمی که دلی

                         به گل اندازی رخسار گلت می نگرد


 
 
احساس و موج عشق
نویسنده : حسین پرهیز کاری - ساعت ۱٢:٠۳ ‎ب.ظ روز شنبه ٦ شهریور ،۱۳٩٥
 

 

احساس موجی است که سکون ترا بر نمی تابد

رخوت تنهایی را به موج عشق بسپار

احساس تازه شدن بهار شاعرانه ایست

نه گرمای تابستان

نه سرمای زمستان شناسد .

 

روح شور دوباره زیستن در تو جوانه می زند وقتی

شکوفه های عشق پروانه های در پیله را هم مجذوب میکند .

بال پروانه های دلشکسته را هم به هم جوش پرواز می زند .

 

پرکاهی چه تاب مقاومتی دارد .

وقتی جوشش عشق سکون وتنهایی ترا بر نمی تابد .

بدست احساس عاشقانه موج باش ای پر کاه موج سوار

شور دوباره زیستن گناهان کهنه را هم می شوید .

 

با پاکترین احساس عاشقانه موج باش .

ای به گناه عشق مبتلا شده.

غسل تعمید برای پاکی از گناه نیست.

برای جاودانه شدن بدست آب حیات عشق است .

 

من هر روز خود را به آب حیات عشق می سپارم

تا گناهان گذشته را هم از یاد ببرم

سکون چه می داند شور عشق یعنی چه .

موج باش تا بدانی وعده گاه دیدار معشوق کجاست .

 

 

  سرایش : 19 / 5/ 1395 حسین پرهیزکاری   

 

 

  


 
 
عاشقانه ترین غزل عاشورایی
نویسنده : حسین پرهیز کاری - ساعت ۱٢:٠٧ ‎ق.ظ روز جمعه ٥ شهریور ،۱۳٩٥
 

از عشق  تو آغشته ی  عشقم               من  بار   دگر   کشته ی  عشقم

در   راه  تو   صد   تشنه   بمیرد               از  کشته ی تو پشته ی عشقم

سر   حلقه     گیسوی     الهی               با بیعت  دل   رشته ی   عشقم 

از شور حسین تشنه ی عشقم              دیوانه    و    آشفته ی    عشقم

از  عشق  حسین   زاده عشقم              مجنونم  و سر گشته ی عشقم

با   لشگر   خوبان   غمت    من               شوریده چو سردسته ی عشقم

از   دلبر  و   دلداده   چه    گویم               حیرت  زده   دلبسته ی  عشقم

در   خاک   نمیرد    دل  و  جانم               آغوش   توام   خفته ی   عشقم

 

                                                                           صبح جمعه   28/5/1395  


 
 
← صفحه بعد